Hij was werkelijk waar prachtig; fors gebouwd, donker van kleur en oersterk: Hoe ruw of onhandig ik hem soms ook behandelde: het maakte niets uit! Trotst paradeerden we, innig hand in hand, over straat, door de trein, in winkels, restaurants en zelfs thuis kon ik hem maar moeilijk negeren. Na jaren twijfelen, wachten en eigenwijs tegenstribbelend, was ik er dan toch voor gegaan en ik had absoluut geen spijt!

Al vrij snel nadat ik terug was in Nederland, werd de sociale druk onhoudbaar! Mensen vroegen me waarom ik er nog steeds geen had en hoe ik het in hemelsnaam zo lang had kunnen uithouden. Het leven zou zoveel completer zijn en makkelijker worden. Dus besloot ik er helemaal voor te gaan!

Nadat ik ettelijke uren had besteed aan het vergelijken van allerlei soorten, maten en vooral prijzen, koos ik uiteindelijk voor een LG D855 huppeldepup. En inderdaad: er ging een compleet nieuwe wereld voor me open.

Helemaal in mijn nopjes installeerde ik in hoog tempo allerlei sociaal-verplichte apps, handige apps, must-have-apps, apps voor thuis, apps voor onderweg en apps om te proberen. De dag erop liep ik demonstratief append de klas binnen, waarop een van mijn zesdegroepers (voorspelbaar) joelend de rest van de groep informeerde: “Hey jongens, Meester Nokia heeft eindelijk een andere telefoon’.

Al die nieuwe functies en mogelijkheden zouden me bij mijn nieuwe avontuur in Peru, mooi van pas komen. En dat deden ze. Aangekomen in Lima vertelde Google Maps me feilloos waar ik moest zijn, hoe ik er moest komen en hoe lang de trip zou gaan duren. Duolingo leerde me dat mijn favoriete maaltijd uit ‘pollo’ bestond en ‘Jewels’ zorgde voor tijdverdrijf op momenten dat ik even nergens zin in had.

Tot die bewuste zaterdagavond….

Mijn drie Peruaanse vrienden en ik stapten in een taxi en lieten ons in het centrum van Lima afzetten om eens lekker verantwoord door te zakken. De eerste bar was te druk, de tweede te stil en in de derde liepen zoveel half-blote mensen rond dat ik niet eens naar binnen durfde.

Verblind door woede negeerde ik jouw vier of vijf maatjes die een stukje verderop op je stonden te wachten.

Voor het vierde alternatief was een korte wandeling nodig. We besloten eerst nog wat te eten en ik vermoed dat jij toen al je oog had laten vallen op mijn nieuwe aanwinst. We rekende onze maaltijd af en begonnen aan de korte wandeling richting bar nummer vier.

Zoals ze zeggen: ‘Het gebeurde in een fractie van een seconde!’ Dat geldt zowel voor jouw actie, als mijn reactie. Als ik al iets bijzonders deed op die avond, dan was het wel de snelheid waarmee ik reageerde en mijzelf (achteraf) zowel verbaasde, prees als vervloekte.

Ik zag je niet aankomen, alleen maar wegrennen, nadat je mijn nieuwe smartphone uit mijn achterzak had gegrist. Ik twijfelde niet en zette direct de achtervolging in. Verblind door woede negeerde ik jouw vier of vijf maatjes die een stukje verderop op je stonden te wachten.

Dat veranderde toen we rap naderbij kwamen en een van hen zich opmaakte mij onderuit te halen. Zijn schoppende beweging schampte mijn voet, maar richtte geen schade aan. Het bracht me wel uit evenwicht. Het hek dat voor de discotheek was geplaatst diende gelukkig als vangnet en voorkwam dat ik grond raakte.

Terwijl ik jou de discotheek zag binnenrennen, kwamen je maatjes met gebalde vuisten op me af. Daarmee was ook het moment aangebroken waarin ik me realiseerde waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Ik deed een stap terug, gooide mijn handen in de lucht, handpalmen open en gilde: ‘It’s ok, no problem‘ en bleef achteruit lopen. De voorste knaap accepteerde mijn volledige overgave en liet zijn vuisten zakken, zijn maatjes volgden slaafs zijn voorbeeld.

Een verwijt richting mijn Peruaanse vrienden, die zich nog op exact dezelfde plaats bevonden, was niet aan de orde. Het gebeurde immers allemaal in luttele seconden. Toen ik me bij hen voegden stelden ze voor direct de politie te bellen en de discotheek binnen te gaan om jou en mijn smartphone te zoeken. De Peruaanse politie bellen en een smartphone zoeken in een disco waar hooligans zoals jij zich blijkbaar veilig genoeg voelen. Het leek me geen goede overwinningsstrategie.

Enkele omstanders voegden zich bij ons en vroegen of ik ‘Ok’ was. En dat was ik eigenlijk wel. Ik had me overgegeven aan de werkelijkheid. Ik realiseerde me dat ik een smartphone armer en een ervaring rijker was. Dat een explosieve situatie was geneutraliseerd en ik nu een vrije keus had. Ik kon weglopen en wonden gaan likken of mijn eer verdedigen en daarmee zeer waarschijnlijk een nóg korter lontje bij jouw collega-hooligans ontsteken.

Trots is een vies woord

Dat werd me door mijn oma regelmatig ingewreven. Zij gaf de voorkeur aan het woord ‘tevreden’. En omdat oma’s nu eenmaal altijd gelijk hebben (of in ieder geval het recht verdiend hebben gelijk te krijgen). gebruik ik nog steeds bij voorkeur het woord ‘tevreden’ in plaats van ‘trots’.

Luister naar de locals, zij weten het beter dan jij!

Ondanks een verslagen gevoel, was ik tevreden over mijn overgave, het weglopen en het laten voor wat het was. Ik erkende die innerlijke drang de eer te bewaken, maar concludeerde dat dit niet ten koste van alles en iedereen mag gaan en zeker niet over zoiets truttigs als een telefoon.

Er was ook weinig eer te behalen! Ik was immers meermaals gewaarschuwd!

Natuurlijk bleven mijn Peruaanse vrienden achter….zij wisten beter! Ik had een belangrijk advies dat ik regelmatig aan anderen geef, compleet genegeerd: ‘Luister naar de locals, zij weten het beter dan jij!’

Zij weten dat berovingen in Lima heftige vormen kunnen aannemen! Nog geen drie dagen eerder was een Peruaanse vrouw meedogenloos doodgeschoten op straat, omdat ze weigerde haar tas af te staan.

‘What was I thinking?!’

‘Wat nu’, vroegen we ons af?

Jij was waarschijnlijk al heel ver weg, maar je vier of vijf hooligan maatjes hielden ons vanaf een metertje of 50 scherp in de gaten.  Wij vroegen ons hardop af wat de volgende stap zou gaan worden. Terwijl mijn vrienden druk in het Spaans overlegden en ik naarstig allerlei vervolgopties afwoog, viel het me op dat het aantal omstanders toenam. Stap één was bekend: wegwezen hier!

We bevonden ons op een plek waar ik beter niet had kunnen zijn, met een telefoon in mijn achterzak die ik beter thuis had kunnen laten. Jij, hooligan, vluchtte een disco in die eruit zag als een slooppand. Ik bevond me in een stad met een oppervlakte van 850 vierkante kilometers waarin 10 miljoen mensen wonen. Ik heb de politie dus maar de moeite en mij de tijd bespaard.

Net als aangifte doen, was ook disco nummer vier geen optie meer. We zochten een gepaste locatie om bij te komen en wat emoties te ventileren. Een mooi moment om snel even een aantal toegangscodes tot social media en e-mailaccounts te wijzigen. Toen dit was gedaan, besloot ik een ander goed advies wél te volgen: ‘Altijd op het hoogtepunt van de avond vertrekken’.

Eensgezind hielden we een taxi aan en liet ik me thuis afzetten. Ik haalde mijn oude Nokia tevoorschijn die ik natuurlijk mee had genomen voor noodgevallen. Met een liefkozende streel over zijn schermpje stapte ik weer even terug in de tijd en zei: ‘Hey makker, ik ben er weer hoor!’.

En waar ben jij nu, hooligan?

Misschien ben je bij de volgende straatroof de verkeerde tegengekomen en doodgeschoten of compleet in elkaar geslagen. Of misschien heb je eindelijk die grote slag geslagen en bulk je nu van de smartphones. Wat het ook is: ‘Bien por usted’ of zoiets….

Een prachtige aanleidingen om je zaakjes voorgoed op de rit te krijgen. Vaarwel tegen dat (klote) leventje te zeggen. Iets goed te doen voor anderen. Jezelf van je beste kant laten zien. Of gewoon leuke dingen doen en genieten.

Ik heb het je allang vergeven en vergeten, no worries….

Ik voel geen rancune, geen woede, geen angst en heb geen schade opgelopen. Sterker nog: ik heb er een nieuwe (en betere) smartphone aan overgehouden. Ook heb ik antwoord gekregen op een vraag die ik me soms wel eens stelde bij het lezen van berichten over zakkenrollerij en berovingen: ‘Hoe zou ik in zo’n situatie reageren?’.  Nou, dat weet ik nu: ‘check’!

Ik heb genoeg dingen in mijn leven gedaan waar ik uitermate tevreden over ben. Dat kleine litteken op mijn ego, doet daar niets aan af, maakt weinig indruk meer en draag ik inmiddels met gepaste trots tevredenheid.

Cuidate hooligan,

Michel