Meiden waren dol op je, Jongens vonden je een toffe gozer. Leerkrachten vonden je een voorbeeld voor anderen. Het zal de combinatie van je verlegen glimlach, je gevatte opmerkingen en je zeer sociale gedrag zijn geweest dat jou ongekend geliefd maakte.

Een ‘Good morning’ was geen probleem, maar verder moest ik niet teveel aandringen. Engels spreken was niet jouw ding, had niet jouw interesse, maar je wist hoe belangrijk het zou zijn voor je verdere studie, dus je vond het prima om wat extra uren te maken.

En dus kwam je de laatste zes maanden van het schooljaar in mijn Junior Star Class terecht. Het jaar erop zou je de basisschool verlaten en naar de middelbare school gaan. Dat was ook de hoogste tijd, want de basisschool had je wel gezien. Je begon al heftig te puberen, wat zich vertaalde in opzichtige flirtpartijen met de meiden in de klas.

Aan het eind van het schooljaar gaf je me een verlegen hand en bedankte je me voor de hulp. Ik bedankte jou voor je inzet en wenste je veel succes op de middelbare school. Je woonde aan de andere kant van het eiland, dus we kwamen elkaar zelden meer tegen. Hooguit op dezelfde weg naar school waar we elkaar soms met een glimlach, soms met een hoofdknik en soms helemaal niet begroetten.

Hoe het je op de middelbare school verging, wist ik niet. Ik had geen idee of dat flirterige gedrag je op een bepaald moment in de problemen heeft gebracht of hoe je cijfers eruit zagen. Net zoals ik van veel leerlingen die ik les gaf op de Malediven weinig informatie had,  wist ik ook over jou niets bijzonders.

Ruim twee jaren gingen voorbij…

Als ik het me goed herinner gebeurde het tijdens een wiskundeles. Je wankelde, hield je nog even vast aan een tafel en viel vervolgens flauw.

Niets om je druk over te maken, dacht de docent. Het kwam vaker voor dat leerlingen flauwvielen. Geen ontbijt, te weinig drinken en een snikheet klaslokaal waren, in combinatie met elkaar, meestal de oorzaak. Hij stuurde je onder begeleiding van twee klasgenootjes naar de schoolzuster. Zij gaf je een glas water, maakte een praatje en stuurde je weer terug naar de klas.

Je bleef je echter zwak en misselijk voelen en vroeg de docent toestemming om naar huis te gaan. Dat was in orde en dus stapte je op je fiets en reed naar huis. Daar aangekomen vroeg je moeder verbaasd wat er aan de hand was.  Ze zou het nooit te weten komen…

Nog voor je antwoord kon geven, zakte je in elkaar. Een ambulance zou te lang duren, dus werd je met de auto van de buurman naar het ziekenhuis gebracht. Daar stelde de arts vast dat je was overleden.

Een eiland in shock

Zonder doodsoorzaak dezelfde dag nog begraven worden: ik vond het maar moeilijk te verteren.

Wanneer een inwoner van het eiland overlijdt, wordt dit via de geluidsinstallatie van het island office kenbaar gemaakt. Ik had die mededeling wel gehoord, maar was de taal niet machtig en belde dan altijd mijn goede vriend en jouw oud-leraar om te vragen wie er was overleden. Dit keer was hij het, die mij belde.

Terwijl hij vertelde wat er was gebeurd, leunde ik tegen de muur en zakte langzaam op de grond. Nooit eerder was ik geconfronteerd met het overlijden van iemand op zo’n jonge leeftijd. Nooit eerder had ik het overlijden van een oud-leerling een plekje hoeven geven. Een mix van boosheid, verdriet en ongeloof vulde mijn gemoedstoestand.

Wat de oorzaak van je overlijden was, is niet vastgesteld. Naar islamitisch gebruik werd je nog diezelfde avond begraven op het kerkhof dat zich in het midden van het eiland bevind. Zonder doodsoorzaak dezelfde dag nog begraven worden: ik vond het maar moeilijk te verteren.

Ik wist  niet of het mijn plaats was, maar besloot om de begrafenis, zij het op gepaste afstand, bij te wonen. Ik zag hoe je levenloze, in doeken gewikkelde lichaam aankwam bij het kerkhof. Drommen mensen waren aanwezig en meer kwamen vanuit elke richting van het eiland aangelopen. Ik zag hoe je oudere broer zich goed probeerde te houden. Hoe hij zijn armen om de ontroostbare schouder van je moeder sloeg.

Ik ben lang genoeg gebleven om de emoties van de dag enigszins een plekje te kunnen geven. Daarna ben ik naar huis gegaan en heb ik, net als velen op het eiland, een ongelofelijke klote-avond afgesloten met de realiteit: wij moeten door.

Wanneer ik aan je denk, verschijnt er altijd een glimlach op mijn gezicht. Je vrolijke humeur, die prachtige glimlach,  altijd gevolgd door een verlegen ‘Good morning, sir’. Zeggen dat ik je mis, zou misplaatst zijn; we kenden elkaar immers nauwelijks. En toch… Bij de gedachte aan het onomkeerbare feit dat jij geen deel meer uitmaakt van dit aardse leven, voel ik een leegte.

Geen laatste woorden

Ik weet je naam nog en kan zonder moeite je gezicht voor de geest halen. Als ik zou willen, kan ik zelfs dat gekke loopje van je nog nadoen. Ik weet echter niet meer waar of wanneer onze laatste ontmoeting moet zijn geweest. Ook ons laatste gesprek kan ik me niet meer herinneren.

Waarschijnlijk kan ook je wiskundeleraar zich jouw laatste woorden niet meer herinneren, net als je klasgenoten of de schoolzuster. De enige die voor altijd jouw laatste woorden zal horen, is de vrouw die er voor je was in het eerste en laatste uur van je leven en alle momenten daartussen. Een moeder die trots mag zijn op wat je in jouw veel te korte leven hebt bereikt….

Meiden waren dol op je. Jongens vonden je een toffe gozer. Leerkrachten vonden je een voorbeeld voor anderen. Je vrolijkheid, verlegen lach en sociale gedrag maakte je mede tot een prachtig mens. Voor een knul van net 15  jaar een hele mooie prestatie!

Ameen
Michael