Roze tompoezen en een bak koffie. De televisie aan als afleiding. Terwijl ik voor de vijfhonderdste keer mijn paspoort en tickets controleer, stopt mijn moeder nog snel wat lekkers in mijn handbagage. Daarna komt ze naast me zitten en zegt met trillende stem en trillende lippen: ‘Nou, daar ga je dan”.

Ze was blij voor me en zo trots als een pauw, maar tegelijkertijd vond ze het maar niks. Zoonlief die vertrok naar een land waar ze nog nooit van had gehoord. Een land waar noch de kapster, noch de pedicure, noch de buurvrouw, noch haar beste vriendin iets anders over kon zeggen dan ‘Schijnt heel mooi te zijn”.

Ik gaf haar een flinke knuffel en volgde haar in het onderdrukken van mijn tranen. “Ik bel je elke dag effe”, stelde ik haar gerust. En dat deed ik, nou ja, de eerste twee, drie maanden dan. Daarna werd het praktisch een stuk lastiger en werd het een wekelijkse update.

Tien maanden later duurde het iets meer dan twee dagen om met spoed terug te keren naar Nederland. Vanaf een eiland in de middle of nowhere eerst een speedboot pakken naar een eiland dat beschikte over een vliegveld. Vervolgens naar het hoofdeiland om van daaruit via Londen naar Schiphol te vliegen. Daar aangekomen wachtte mijn vader mij op en bracht mij linea-recta naar het ziekenhuis.  Drie dagen later overleed mijn moeder aan de gevolgen van een hersenbloeding.

Nooit Meer Naar Nederland!

Drie maanden na haar overlijden keerde ik terug naar de Malediven om de resterende periode van mijn contract af te maken.  Het verlies van mijn moeder een plekje geven, ging me eerlijk gezegd maar lastig af.  Genieten van een waanzinnig leuke baan in een fascinerend land, maar in de wetenschap dat een van de belangrijkste mensen in je leven er niet meer is. Hoe doe je dat?

Ik moest opnieuw beginnen en waarom zou ik dat niet doen vanaf de plek die me op dat moment het meest beviel?

De nare momenten vergeten, de mooie koesteren, Geen vragen of verwijten met “Had ik misschien niet moeten vertrekken?”

Nee, doorgaan op de manier die zij zou hebben gewild en haar juist zo trots maakte. Een nieuw plan trekken en verder gaan, zoals ieder ander mens dat moet doen die een naaste verliest.

Terug naar Nederland zag ik niet zitten. Terug naar de leegte, het verdriet en de vraag ‘waarom nou!’. Opnieuw beginnen? Prima!  Maar waarom zou ik dat niet kunnen doen vanaf de plek die me op dat moment het meest beviel?

Van niets naar een beetje

De ontwikkelingsorganisatie waar ik voor werkte, stopte haar programma in de Malediven. Het contract verlengen was dus niet mogelijk. Wilde ik op de Malediven blijven, dan moest er een creatief alternatief worden bedacht.

Op dat moment was de 200 dollar onkostenvergoeding die ik elke maand van VSO ontving mijn enige bron van inkomsten. Daar had ik het twee jaar mee gedaan en er moest dus ‘iets’ gevonden worden, waarmee ik minimaal 200 dollar per maand (en liefst iets meer) mee zou kunnen verdienen.

Aan de slag dus…

In korte tijd zette ik een eigen website in elkaar met het idee om mijzelf aan te bieden als website bouwer. Ik plaatse een bericht op Marktplaats waarin ik aanbood om voor niet meer dan 50 euro een complete website te bouwen.  Nog dezelfde dag ging ik voor mijn allereerste klant aan de slag!

Inmiddels is dat creatieve alternatief uitgegroeid tot een volwassen internetbedrijf. Meer dan 150 vaste klanten vertrouwen mij de zorg voor hun website toe en nemen mijn advies over verdere ontwikkeling van hun eigen online activiteiten ter harte.

Een succesverhaal?

Dat het overlijden van mijn moeder aan de basis van mijn huidige geluk stond, ja…dat is zeer wrang

Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan haar denk. Dagen waarin ik niet de leegte voel en me niet vreselijk kwaad maak over haar plotselinge overlijden. Want wat had ik het allemaal graag met haar willen delen. De grappige foto’s, mooie verhalen en bijzondere ervaringen.

Na het overlijden van mijn moeder nam mijn leven een compleet andere wending. Belangrijke keuzes die gemaakt moesten worden, zijn doorgaans goed uitgevallen. Niet terugkeren naar Nederland was niet wegvluchten, maar doorvliegen. Ervoor kiezen niet terug te keren naar een plek met een leegte, maar vanuit een leegte opnieuw te beginnen.

Ik leef precies het leven dat ik wil leiden op een manier die bij me past. Dat het overlijden van mijn moeder aan de basis van mijn huidige geluk stond, ja: dat is zeer wrang. De wetenschap dat mijn welzijn en geluk altijd haar doel is geweest, maakt het echter een heel klein beetje verdraagzamer.

Dit artikel is onderdeel van een serie waarin ik terugblik op 12 jaar wonen, werken en leven in het buitenland. Wil je ook de volgende verhalen lezen, schrijf je dan in voor het maandoverzicht.