#1 Denken dat kinderarbeid ALTIJD verkeerd is

Kinderen die flessen verzamelen, schoenen poetsen, boeken verkopen, auto’s wassen, op het land werken of achter de fruitkraam staan. Zomaar wat voorbeelden van kinderarbeid, waarvan ik lang dacht dat het hartstikke fout was. Inmiddels heb ik die mening bijgesteld.

Alle kinderen in de hele wereld zouden de mogelijkheid moeten hebben onderwijs te volgen. Hoezeer ik het daar ook mee eens ben, de realiteit is anders. Niet alle kinderen gaan naar school, kunnen naar school of willen naar school. Omdat school niet bestaat, te ver weg is of omdat er andere

#2 ALTIJD netjes antwoord geven als iemand mij aanspreekt!

Niet reageren op iets dat iemand je vraagt, is ronduit onbeschoft. Wie echter de wereld rondreist, krijgt soms wel heel vaak dezelfde vraag naar z’n hoofd geslingerd:

  • Tuktuk-drivers die je om de toen meter aanspreken;
  • Verkopers die je met hun prullaria achtervolgen;
  • Bedelaars die maar blijven smeken;

Zomaar wat voorbeelden van mensen die je onderweg tegen kunt komen en waarbij het eigenlijk veel verstandiger is om gewoon niet op te reageren. Dat voelt misschien onbeleefd, is wellicht heel onbeschoft, maar zorgt er wel voor dat die mensen je A) sneller met rust laten en B) je onthouden en de volgende keer helemaal niet meer aanspreken.

Niet reageren, is ook een manier van communiceren!

#3 Medelijden hebben met mensen die minder bedeeld zijn

Honger in Afrika, bedelende kinderen in Azië, armoede in Zuid-Amerika, een dictatoriaal bewind, corruptie overheden…. zaken waar ik me jaren geleden boos over maakte, verdrietig van werd en die soms een overdreven gevoel van medelijden konden oproepen.

Dat is inmiddels behoorlijk veranderd. 

Het reizen heeft me geleerd te accepteren dat dingen zijn, zoals ze zijn en ik daar in het nu en heden niets aan kan veranderen.

Ik kan meeleven, empathie tonen en voor sommige mensen een kleine bijdrage leveren aan het verlichten van een schrijnende situatie, maar verder houdt het op. Ik kan niet de lasten van de wereld op mijn twee iele schouders dragen.

#4 ALTIJD alles ‘goed’ willen afsluiten….

Afscheid van nieuwe vrienden, afscheid van het hotel en de medewerkers en zelfs afscheid nemen van de locatie war je een geweldige tijd hebt beleefd. Afscheid nemen is een wezenlijk onderdeel van het leven van een digital en budgetal nomad.

Je neemt je voor contact te houden met mensen, volgend jaar weer terug te komen en dan natuurlijk weer te verblijven in dezelfde accommodatie. Ik weet niet hoe dat bij andere nomads gaat, maar bij mij komt er zelden iets van terecht en daar heb ik inmiddels volledige vrede in gevonden.

#5 ALTIJD lekker Hollands blijven

Nederlanders hebben over alles een mening, laten die graag horen en doen dat op een zeer heldere manier. Een manier die in het buitenland niet altijd wordt begrepen en maar zelden wordt gewaardeerd.

Mijn mening is niet zo belangrijk als ik soms graag wil denken en soms zijn woorden niet eens nodig om goed- of afkering over te brengen. Going Dutch is niet overal heel gewoon en discussies met een Hollandaisesaus, waarbij elke minuscuul element wordt geanalyseerd, zijn zo vreselijk vermoeiend.

Door de jaren heen heb ik geleerd om in veel situaties mijn mening voor me te houden en niet al te principieel te reageren wanneer dingen anders gaan dan ze (volgens mij) zouden moeten.

#6 Alleen eten wat ik ken en lekker vind!

Als kind had ik wel 20 trucjes om te voorkomen dat ik doperwten of peulen moest kauwen. Op latere leeftijd was het een stuk eenvoudiger: “Dat eet ik niet!”

In het buitenland kom ik er helaas niet altijd zo makkelijk vanaf. Wat ik allemaal niet heb gevreten om recht te doen aan het beeld van die aardige lieve man uit Nederland…. man, man, man!

Van kikkers tot hond en van eendenpoten tot de hoeven van een koe: ik heb het me allemaal door de strot laten duwen. Overigens….. bijna altijd tegen de zin in, maar eerlijk gezegd, zelden onsmakelijk!

Eendenpoten in Cambodja

Heerlijk, zo’n portie verse eendenpoten!

#7 Mezelf druk maken over vanalles en nogwat

Ik kan slapen als een baby, naïef zijn als een puber, feesten als een millennium, werk nog net zo hard als ik deed toen ik op mijn 36e Nederland verliet. Het enige verschil tussen nu en ooit in het verleden, is dat ik me zelden tot nooit meer ergens druk over kan maken.

“Wijsheid komt met de jaren” zegt men altijd, maar daar had ik als 18-jarige had ik geen reet aan. Inmiddels kan ik hem beamen. Zaken die ooit heel belangrijk leken, blijken eigenlijk bodemloos, zinloos of eindeloos saai te zijn.

En dus maak ik me steeds minder druk over enorm veel dingen.

  • Taxi te laat? Dan wacht ik nog even….
  • Stroom uitgevallen? Tijd voor een wandeling;…
  • In de file? Eigen schuld….had ik maar eerder / later of niet moeten gaan;
  • Warme eten besteld, koud opgediend? Opeten of afrekenen en volgende restaurantje proberen;
  • Winkel gesloten? Morgen nog eens proberen;
  • Telefoonbatterij leeg? Shit, wat is het heerlijk rustig, zeg!

Mezelf druk maken leidt niet tot andere oplossingen dan die ik eerder al heb bedacht. En wat voor probleem zich ook aandient, zolang ik er niet dood aan ga, is er geen reden tot paniek.

 

Help anderen, mij en jezelf door dit artikel te delen